Mga senior sa Kyiv, pinipilit mabuhay sa gitna ng mga pag-atake ng Russia sa kuryente

Ayon sa AFP | 2026-01-28

Nanginginig sa kanyang apartment matapos patayin ng mga Russian strike ang suplay ng init, sinabi ng 91-anyos na si Lidia Teleschuk na wala siyang matandaang taglamig na ganito kalupit mula pa noong World War II.

Noong Enero, pinaigting ng Russia ang mga strike laban sa power at heating infrastructure ng Ukraine, dahilan para mabalot sa dilim at lamig ang mga residente ng Kyiv habang bumababa ang temperatura hanggang -20C.

“Mas malala pa noong 1942,” sabi ni Teleschuk.

“Wala nang naging taglamig na ganito mula noon. Sobrang hirap. Mahirap para sa amin ang mabuhay ngayon.”

Ang matinding pag-target sa kabisera ng Ukraine -- na bigong masakop ng Russia sa simula ng pananakop nito -- ay nagtulak sa mga residente na humanap ng pansamantalang paraan para manatiling mainit.

Masakit ito para sa mga senior na tulad ni Teleschuk.

Sa kanyang apartment na walang kuryente, init at mainit na tubig, ipinakita ng 91-anyos sa AFP kung paano niya itinatawid ang maghapon.

Habang hinahaplos ang kanyang tuyot at malutong na puting buhok, ipinakita niya kung paano niya pinapainit ang tubig sa gas stove para linisin ang sarili tuwing malamig na umaga.

Naglagay rin siya ng mainit na tubig sa mga plastik na bote, na nagsilbing maliliit na pinanggagalingan ng init.

“Pero hindi pa rin sapat, mga anak. Sapat lang para kahit paano’y uminit ako,” sabi niya.

Nasa pagitan ng 8C at 11C ang temperatura sa loob ng kanyang apartment.

‘Namamanhid sa lamig’

Bumisita ang mga volunteer mula sa Starenki foundation, na naghahatid ng pagkain at mga pangunahing pangangailangan sa mga senior, upang kamustahin si Teleschuk.

Nagliwanag ang kanyang mukha nang bigyan siya ng isa sa kanila -- ang program director na si Alina Diachenko -- ng de-bateryang fairy light.

“Naglalaan ng kaunting oras ang mga volunteer para makipagkuwentuhan. Napakahalaga niyon -- hindi lang ang pagkain, kundi ang atensyon,” sabi ni Diachenko.

Si Yevgenia Yeromina, 89, ay wala nang halos marinig, pero tuwang-tuwa rin siyang makita ang mga bisita.

Dinala niya ang mga bisita sa kusina, habang ipinapaliwanag kung paano niya pinapainit ang kanyang mga kamay sa apoy ng gas stove.

“Ang mga kamay ko, ang mga daliri ko, manhid na,” sabi niya, habang dahan-dahang binubuka ang nakatikom na kamao.

Dumampi siya sa mga tubo, na nananatiling malamig at tila walang pag-asa.

Nag-uunahan ang mga repair crew na maibalik ang kuryente at init sa mga bahay, ngunit pinabagal ng below zero na temperatura at paulit-ulit na air strike ang kanilang mga pagsisikap.

Paulit-ulit na naputol ngayong buwan ang kuryente sa libu-libong bahay at ang suplay ng init sa 6,000 apartment block dahil sa mga Russian strike -- kalahati nito ay nasa lungsod.

Ilan sa 3.6 milyong residente ng lungsod ang umalis na, patungo sa mga bahay sa probinsya at sa mga kamag-anak para makahanap ng init at liwanag.

Mahigit 900 gusali ang wala pa ring suplay ng init noong Enero 27, ayon kay President Volodymyr Zelenskyy, na nanawagan sa mga lokal na awtoridad at opisyal ng gobyerno na kumilos nang mas mabilis.

“May kaunting init na noon, tapos bam -- binomba na naman, at ngayon wala nang gumagana,” buntong-hininga ni Yeromina.

"Sapat na ang naranasan ko"

Pabirong iniangat ang sulok ng kanyang mahabang trench coat, ipinakita ni Yeromina kung paano siya nagpatong-patong ng damit para manatiling mainit.

Ilang kanto lang ang layo, sa kanyang apartment sa ikaanim na palapag, gumamit din ng parehong paraan ang 88-anyos na si Esfir Rudminska.

“Nagbibihis ako nang sobrang kapal, parang repolyo na may dalawa o tatlong sweater!” sabi niya, balot ang ulo ng puting silk scarf.

Nakaupo siya sa kama, madilim ang silid maliban sa portable reading lamp na nakapatong sa kanyang higaan.

Sa ilalim ng mga kumot, may ilang plastik na boteng may mainit na tubig at mga power bank para sa kanyang telepono, kung saan siya naglalaro ng crossword.

Ang paulit-ulit na pambobomba ay patuloy na nagpapakaba sa kanya.

“Kaya mong tiisin ang kahit ano, kumain ka lang ng tinapay na may tsaa, at kakayanin mo. Pero sa kalooban, hindi ko na kaya. Pinipilit kong kumapit,” sabi niya habang niyayakap ang mabalahibong puting hot water bottle.

“Minsan, kapag mag-isa lang ako sa bahay, umiiyak ako at parang gumagaan kahit papaano, kahit hindi naman talaga ako iyakin. 88 na ako, sapat na ang naranasan ko.”