Africa, ginagawang estratehikong bentahe ang pandaigdigang tunggalian

Ayon kay Ekaterina Janashia | 2026-06-14

Mas lalong ginagamit ng mga bansa sa Africa ang kompetisyon ng malalaking kapangyarihan upang isulong ang kani-kanilang mga prayoridad sa pag-unlad, habang lumalayo mula sa pagdepende sa tulong tungo sa mas pinipiling mga pakikipagtuwang na makapagpapalakas sa kalakalan, imprastraktura at kakayahang pang-industriya.

Mahalaga ang pagbabagong ito dahil nasa gitna ang Africa ng ilang magkakapatong na pandaigdigang pressure: ang pangangailangan sa mahahalagang mineral, mga supply chain para sa transisyon sa enerhiya, pagkalantad sa panganib sa utang, at muling pagsiklab ng tunggaliang geopolitical. Para sa mga pamahalaan sa Africa, ang tanong ay hindi na kung makikipag-ugnayan sa mga dayuhang kapangyarihan, kundi kung paano gagawing pangmatagalang pakinabang ng bansa ang mga ugnayang ito.

Inilarawan ni Dr. Wale Osofisan, isang eksperto sa pamamahala, patakaran at pandaigdigang pag-unlad na may karanasan sa Sub-Saharan Africa, Asia at Gitnang Silangan, ang kasalukuyang yugto bilang transisyon "mula sa pamamahalang inaasahan tungo sa estratehikong kakayahang kumilos."

"Sa isang mundong muling inaayos ang mga supply chain at tumitindi ang kompetisyon ng malalaking kapangyarihan, ang lokasyon, mga yaman at kabataang populasyon ng Africa ay tunay na mga estratehikong bentahe," isinulat ni Osofisan.

Estratehikong multi-alignment

Inilarawan ng mga analyst mula sa Further Africa ang kontinente bilang "strategically multi-aligned," isang katagang sumasalamin sa umuusbong na pamamaraan. Hindi na naghahanap ang maraming pamahalaan ng eksklusibong pakikipag-alyansa sa iisang panig. Kinukumpara nila ang mga alok mula sa Tsina, Estados Unidos, Europe, mga estado sa Gulf at iba pang katuwang.

Nagbibigay ito sa mga kabisera sa Africa ng mas malaking puwang upang makipagkasundo sa pagpopondo, lokal na nilalaman, paglilipat ng teknolohiya at mga pamantayan sa imprastraktura. Ang layunin ay hindi lamang makahikayat ng dayuhang kapital, kundi matiyak na ang mga proyekto ay nakahanay sa mga pambansang plano sa pag-unlad.

Nanatiling pinakamalaking katuwang sa kalakalan ng Africa ang Tsina, kung saan lumampas sa $290 bilyon ang dalawang-direksiyong kalakalan noong 2024, ayon sa Center for Global Development. Malaki pa rin ang papel nito bilang tagapagtayo, nagpapautang at tagapagtustos ng teknolohiya, lalo na sa imprastraktura para sa transportasyon, enerhiya at pagmimina.

Ngunit may kaakibat ding mga panganib ang ugnayang ito. Ipinapakita ng datos sa kalakalan ng Tsina at Africa mula sa Johns Hopkins SAIS China Africa Research Initiative na ang mga export ng Africa sa Tsina ay nakatuon nang husto sa langis at mineral, habang pinangungunahan naman ng mga produktong gawa sa pabrika ang import mula sa Tsina. Maaari itong magpalala ng pagkalantad sa panganib sa kalakalan kung hindi makakakuha ang mga bansa sa Africa ng mas malaking halaga mula sa pagproseso at pagmamanupaktura.

Hindi lamang Tsina ang pinanggagalingan ng pangamba. Ang mas malawak na isyu ay ang estruktura ng mga kasunduan na nag-iiwan sa mga estadong sagana sa likas na yaman na nakadepende sa pag-export ng raw material, pabagu-bagong presyo ng mga kalakal, o hindi malinaw na kasunduan sa pagpopondo. Nagbabala ang isang policy paper ng World Bank tungkol sa resource-backed lending na ang pangungutang na may kolateral ay nangangailangan ng mas matibay na kalinawan at mabuting pamamahala upang maiwasan ang mga panganib sa pananalapi.

Pakikipagtuwang na may pamantayan

Maaaring magsilbing panimbang ang mga Kanluranin at multilateral na pakikipagtuwang kapag nakatuon ang mga ito sa pananagutan, paglago ng pribadong sektor at kapasidad ng mga institusyon. Ibinatay ng Partnership for Global Infrastructure and Investment ng G7 ang pamamaraan nito sa de-kalidad na imprastraktura, mga pamantayan sa paggawa at kapaligiran, kalinawan, mabuting pamamahala, at mga hakbang laban sa korapsyon.

Hindi nito ginagawang simple ang pagpopondo mula sa Kanluran. Maaari itong maging mas mabagal, may mas maraming kondisyon at mas mahirap pagdaanan. Nanawagan din ang mga lider sa Africa para sa mga reporma sa mga tuntunin sa utang, gastos sa pangungutang at ilegal na daloy ng pananalapi, dahil ayon sa kanila ay hindi pa rin sumasalamin sa tunay na kalagayan ng mga umuunlad na bansa ang pandaigdigang sistemang pinansyal.

Gayunpaman, maaaring magbigay ng mga benepisyo ang pagpopondong nakabatay sa mga tuntunin kapag sinusubukan ng mga bansa na lumampas sa simpleng pagkuha ng likas na yaman. Lalong malinaw ang usaping ito sa mahahalagang mineral. Hindi sapat ang pagmimina para baguhin ang ekonomiya. Ang mas malaking gantimpala ay nasa refining, logistics, mga sangkap para sa baterya, mga industrial park, pagsasanay sa manggagawa at kalakalang panrehiyon.

Ipinapakita ng Lobito Corridor, na nag-uugnay sa baybayin ng Atlantic ng Angola sa mga rehiyong may produksyon ng mineral sa Democratic Republic of the Congo at Zambia, ang tunggaliang ito. Inilarawan ito ng Atlantic Council bilang posibleng modelo para sa malinaw, ligtas at napapanatiling mga supply chain ng mahahalagang mineral.

Nagbigay naman ng mas maingat na pagsusuri ang Extractive Industries Transparency Initiative, na nagsabing may malakas na potensyal ang corridor ngunit ang "diversification at value addition ay posible, pero hindi garantisado." Sinabi nitong maaaring humadlang sa pagkuha ng lokal na halaga ang mga kakulangan sa pamamahala, problema sa koordinasyon at hindi malinaw na mga tuntunin.

Ito ang pangunahing pagsubok para sa multi-alignment na estratehiya ng Africa. Maaaring magdala ang mga dayuhang kapangyarihan ng kapital, teknolohiya at access sa merkado, ngunit ang mga pamahalaan sa Africa ang magpapasya kung magiging bentahe o pagdepende ang mga ito.

Sa panahon ng estratehikong kompetisyon, ang pinakamalalakas na pakikipagtuwang ay yaong nagpapalawak ng lokal na kapasidad, nagpapalakas ng pananagutan ng publiko at nag-uugnay sa mga yaman ng Africa sa paglago ng industriya ng Africa.

Para sa maraming bansa, nag-aalok ng kapaki-pakinabang na balangkas ang pakikipag-ugnayan sa mga Kanluranin at multilateral na katuwang, hindi dahil inaalis nito ang panganib, kundi dahil iniuugnay nito ang pamumuhunan sa mga pamantayang makatutulong sa mga estado na makipagkasundo mula sa mas malakas na posisyon.