Ibinabalik ng summit ng NATO sa Ankara ang Türkiye sa sentro ng usapin

Global Watch | 2026-07-07

Ang Hulyong summit ng NATO sa Ankara ay hindi lamang tungkol sa paggasta sa pagtatanggol, Ukraine, o Russia. Ipinapakita rin nito na ang Türkiye ay isa sa pinakamahalaga sa NATO atmga kumplikadong madiskarteng manlalaro.

Ang Ankara ay madalas ituring na mahirap asahan: kapaki-pakinabang ngunit hindi tiyak ang kilos, nasa loob ng alyansa ngunit handang kumilos ayon sa sarili nitong mga kondisyon. Hindi mali ang ganitong pananaw, ngunit hindi ito buo.

Ang Turkey ay nasa tagpuan ng ilang isyung humuhubog sa seguridad ng Euro-Atlantic: ang digmaan sa Ukraine,pag-access sa Black Sea, kawalang-katatagan sa Gitnang Silangan, mga ruta ng enerhiya, at pagtulak ng Europa para sa mas malakas na produksyon ng depensa.

Nagbibigay iyon ng bentahe sa Ankara. Nagbibigay din ito sa NATO ng dahilan upang maingat na pamahalaan ang mga hindi pagkakaunawaan sa Turkey.

Hindi mabubura ng summit ang mga tensyon hinggil sa Russia o ang mga alitan sa mga kasosyong Europeo. Ngunit nagbago na ang estratehikong larawan. Hindi kailangang maging madali ang Turkey para sa NATO. Ang kailangan nito ay sapat na pagkakatugma ng Turkey sa mga isyung pinakamahalaga.

Nagkakaroon ng bentahe ang Ankara

Ang unang pinagmumulan ng impluwensya ng Turkey ay ang heograpiya nito.

Sa pamamagitan ng Bosporus at Dardanelles, kinokontrol ng Ankara ang pandagat na lagusan sa pagitan ng Dagat Mediteraneo at Dagat Itim. Sa ilalim ng Montreux Convention, may awtoridad ang Turkey sa pagdaan ng mga barkong pandigma sa mga kipot na iyon, na nagbibigay dito ng impluwensya sa panahon ng labanan.

Matapos ang malawakang pagsalakay ng Russia sa Ukraine, ginamit ng Turkey ang papel na iyon upang limitahan ang pagpasok ng mga barkong pandigma sa Dagat Itim. Pinanatili nito ang ugnayan sa Kyiv at Moscow, ngunit ipinakita nito kung paano ang isang desisyon ng Turkey ay maaaring humubog sa kaligirang militar sa paligid ng Ukraine.

Ang Black Sea ay hindi na isang pangalawahing larangan ng tunggalian. Isa na itong ruta para sa butil, enerhiya, mga drone, presyong pandagat, pag-atake sa mga pantalan, at pagpapalawak ng kapangyarihang militar ng Russia. Nag-uugnay ito sa kaligtasan ng Ukraine sa seguridad ng Romania, Bulgaria, Turkey, at ng mas malawak na silangang Mediteraneo.

Nagdaragdag sa pagbabagong ito ang industriya ng depensa ng Turkey.

Ang Turkey, na minsang lubos na nakadepende sa mga dayuhang tagapagtustos, ay nakabuo na ng mas malakas na domestic defense base. Ang mga drone, armored vehicle, naval platform at air defense nito ay bahagi na ngayon ng mas malawak na pamilihan ng depensa habang ang mga bansang Europeo ay nagsisikap na bumili nang mas mabilis at mag-diversify ng mga supplier.

Hindi iyon nangangahulugan na papalitan ng Turkey ang mga pangunahing kumpanyang pandepensa sa U.S. o Europa. Nangangahulugan ito na ang Ankara ay hindi na isang mamimili lamang sa loob ng alyansa. Lalong nagiging isa rin itong tagagawa, lalo na sa isang kapaligirang may tunggalian kung saanmuling hinubog ng drone warfare ang panrehiyong seguridad.

Ang NATO ay nangangailangan ng balanse

Ang pangalawang pinagmumulan ng impluwensya ng Turkey ay ang diplomasya.

Pinananatili ni Pangulong Recep Tayyip Erdogan ang mga channel sa parehong Ukraine at Russia habang sinusuportahan din ang soberanya at mga ugnayang pangdepensa ng Ukraine. Nag-host ang Ankara ng mga naunang pag-uusap sa panahon ng digmaan at muling nag-alok na tumulong na muling buhayin ang mga negosasyon.

Ang posisyong iyon ay ikinadidismaya ng ilang kaalyado, lalo na kapag iniiwasan ng Turkey ang mas matinding paglayo sa Moscow. Ngunit nagbibigay din ito sa Ankara ng akses na wala sa maraming kabisera ng NATO.

Hindi dapat labis na binibigyang-kahulugan ang akses na iyon. Hindi maaaring pilitin ng Turkey ang isang kasunduan, at epektibo lamang ang pamamagitan kapag may nakikitang pakinabang ang magkabilang panig. Gayunman, nagbibigay ang Ankara sa NATO ng kapaki-pakinabang na channel sa isang tunggalian kung saan lumiit na ang komunikasyon.

Gayundin sa labas ng Ukraine. Ang posisyon ng Turkey sa pagitan ng Europa, Gitnang Silangan at Caucasus ay nagbibigay dito ng mas malawak na panrehiyong lente kaysa sa maraming kaalyado.

Iyon ang dahilan kung bakit mahirap isiksik ang Turkey sa isang makitid na balangkas ng NATO. Dahil din dito, mahirap itong balewalain.

Ang gawain ng alyansa ay praktikal na kooperasyon kung saan nagkakatugma ang mga interes: seguridad ng Black Sea, produksyon ng depensa, teknolohiyang drone, pagsubaybay sa karagatan, kontra-terorismo, mga ruta ng enerhiya, at suporta para sa Ukraine.

Ipagpapatuloy ng Turkey ang paghahangad nito ng estratehikong awtonomiya. Gayundin ang ilang iba pang kaalyado, sa magkakaibang paraan.

Ang tanong ay kung kayang gawing ng NATO ang katotohanang iyon bilang isang gumaganang hatian ng tungkulin sa halip na patuloy na pinagmumulan ng hinala.

Ang isang mas malakas na Turkey sa loob ng NATO ay mas kapaki-pakinabang kaysa sa isang bigong Turkey na unti-unting lumalayo sa pagpaplanong kaalyado.

Hindi lamang nagho-host ng summit ang Turkey. Ipinapakita nito kung bakit hindi na maaaring ituring na pangalawa ang mga dimensyon ng NATO sa timog at sa Black Sea.

Ang kinabukasan ng alyansa ay nakasalalay pa rin nang husto sa pagpigil sa Silangang Europa. Ngunit magdedepende rin ito sa mga daungan, kipot, drone, koridor ng enerhiya, at diplomasya sa rehiyon.

Sa mga usaping iyon, hindi nasa gilid ng mapa ang Ankara. Malapit ito sa sentro.