Pag-deploy ng Oreshnik: Sikolohikal na estratehiya ni Putin sa digmaan

Ayon sa Global Watch | 2026-01-05

Ang mga headline mula Minsk nitong Disyembre na nag-aanunsyo ng pagde-deploy ng mga nuclear-capable na Oreshnik missile ng Russia ay isa na naman sa matagal nang palabas ni Pangulong Vladimir Putin ng pananakot gamit ang nuklear, kung saan ginagampanan ng Belarus ang papel ng isang sunud-sunurang katuwang ng Russia.

Malayo sa indikasyon ng tunay na pagbabago sa layuning militar, pinalalakas lamang nito ang retorika sa desperadong pagtatangkang hatiin ang pagkakaisa ng Kanluran. Ang kumpirmasyon ni Belarus President Alexander Lukashenko na ang mga sandatang ito ay ilalagay sa “active combat duty” ay maaaring magmukhang matinding paglala ng tensyon, ngunit sa katotohanan, bahagi lamang ito ng dati nang estratehiya.

Mula nang simulan ng Russia ang pagsalakay sa Ukraine noong Pebrero 2022, nagsilbing mahalagang lugar ang Belarus para sa mga operasyon ng Kremlin. Dito inilunsad ang mga operasyon ng Russia gamit ang mga sundalo, drone, at missile, ngunit hindi direktang nakikilahok ang Belarus sa labanan.

Mahalaga ang pagkakaibang ito: ang Minsk ang nagbibigay ng lugar, pero ang Moscow ang namamahala ng buong operasyon.

Ang pagde-deploy ng Oreshnik missile system, kahit mahalaga sa teknolohiya, ay hindi binabago ang sitwasyon. Nagdaragdag lamang ito ng mas nagbabantang mga kagamitan sa entablado ng operasyon.

Ang layunin ng pagde-deploy na ito ay hindi upang ihanda ang Belarus sa sariling opensiba laban sa Kyiv o mga kabisera ng NATO. Layunin nito na ipakita ang banta na maaari nitong gawin.

Ito ay sikolohikal na digmaan sa pinakapayak nitong anyo. Sa pagpapaikli ng dadaanan ng mga missile sa mga lungsod ng Kanluran at sa mga target sa Ukraine, malinaw ang mensahe ni Putin: “Kaya kong palalain ang digmaan anumang oras at mula sa iba’t ibang direksyon.” Ang layunin niya ay maghasik ng pagdududa at takot sa mga miyembro ng NATO at European Union, upang mag-alinlangan sila sa pagtulong sa Ukraine. Nais niyang mag-atubili ang mga lider ng Kanluran, magduda sa kanilang mga pangako at sa huli ay itulak ang Kyiv sa kasunduang pabor sa Moscow.

Ang papel ni Lukashenko sa dramang ito ay bilang sunud-sunurang kasabwat, inuulit ang mga utos mula sa Moscow habang patuloy na isinusuko ang awtonomiya ng Belarus.

Sa pagtanggap ng mga sandata sa Belarus, mas itinatali niya ang kapalaran ng kanyang rehimen sa Kremlin at ginagawang permanenteng base militar ng Russia ang bansa. Ang mga pahayag niya tungkol sa soberanya ay hungkag; hindi siya katuwang sa digmaan kundi tagapamahala lamang ng isang forward-operating base.

Ang patuloy na pinagsamang drill, paglilipat ng drone, at mga paglabag sa himpapawid ay bahagi ng teatro ng pananakot. Layunin nitong panatilihing nasa patuloy na pangamba ang silangang bahagi ng NATO, na lumilikha ng ilusyon ng nalalapit na paglala ng sigalot.

Bagaman hindi dapat ipagsawalang-bahala ang presensya ng mga makabagong sandata tulad ng mga Oreshnik missile, mahalagang maunawaan ang layunin sa likod ng mga hakbang na ito. Ito ay hindi hudyat ng pagbubukas ng bagong labanan, kundi pagpapatuloy ng matagal nang estratehiya ng Russia ng pananakot at paninindak.

Ang retorika nuklear ni Putin ay hindi tanda ng lakas kundi ng desperasyon. Mahalaga itong maunawaan upang labanan ang kanyang estratehiya at masiguro na patuloy na matatanggap ng Ukraine ang suporta para sa kanilang laban para sa soberanya.

Ang pagde-deploy ng mga Oreshnik missile ay isang bluff, at dapat itong harapin ng pandaigdigang komunidad nang may linaw at kumpiyansa.