Venezuela at Russia: Kapangyarihang walang saysay

Ayon sa Global Watch | 2025-12-26

Sa gitna ng tumitinding tensyon sa pulitika sa loob ng bansa at ng matinding retorika sa rehiyon, muling umani ng pandaigdigang pansin ang Venezuela sa pagdating ng isang eroplanong militar ng Russia sa teritoryo nito.

Sa kabila ng maingat na pagkakaayos ng ipinakitang imahe ng pangyayari, nananatiling hindi gaanong mahalaga ang mga estratehikong implikasyon nito kumpara sa ipinakikita ng mga headline.

Dumating sa Caracas noong Oktubre 26 ang isang eroplanong militar na Ilyushin Il-76 na inuugnay sa militar ng Russia, ayon sa ulat ng Defense News.

Ang paglipad na ito, na malawakang ibinalita ng Moscow at Caracas, ay bahagi ng matagal nang paulit-ulit na simbolikong ugnayang militar sa pagitan ng dalawang bansa, na idinisenyo upang magpakita ng pagtutol at impluwensya, sa halip na maghanda para sa aktwal na aksyong militar.

Ugnayang hiwalay sa pandaigdigang komunidad

Ang ugnayan ng Russia at Venezuela ay nabuo dahil sa pareho silang hiwalay sa pandaigdigang komunidad, hindi sa kakayahang suportahan ang isa’t isa.

Para sa Russia, nagsisilbi ang Venezuela bilang estratehikong tuntungan sa Western Hemisphere, na madaling binibigyang-diin tuwing lumalala ang mga tensyon sa ibang rehiyon. Para naman sa Venezuela, ang Russia ay tagapagbigay ng diplomatikong suporta, kooperasyong pangseguridad, at narratibo ng paglaban sa impluwensiya ng Kanluran.

Ang ugnayang ito ay hindi pantay. Nakakamit ng Russia ang pansin ng buong mundo at simbolikong impluwensiya sa kaunting gastos. Samantala, nakakakuha ang Venezuela ng pampulitikang palabas ngunit kakaunti ang konkretong benepisyo sa ekonomiya o kalagayang pangseguridad nito.

Ang kamakailang pagdating ng eroplanong militar ng Russia ay tugma sa nakagawiang pattern. Matagal nang ilang beses na nagpapadala ang Russia ng long-range military aircraft sa Venezuela, palaging sinasabayan ng labis na atensyon ng media at mga haka-haka tungkol sa paglala ng tensyon. Gayunpaman, palaging pansamantala, maayos ang pagkaka-iskedyul, at limitado ang aktwal na operasyon ng mga pagbisitang ito.

Sa kabila ng mga dramang ipinakikita, walang matibay na ebidensya na may planong magtatag ng permanenteng presensyang militar ang Russia sa Venezuela, at wala ring kapasidad ang Venezuela para rito. Ang pagpapatuloy ng operasyong militar ay nangangailangan ng maayos na lohistika, angkop na pasilidad, at pagtanggap mula sa rehiyon -- lahat ito ay wala sa kasong ito.

Sa katotohanan, walang benepisyo ang tunay na paglala ng tensyon para sa Russia o Venezuela. Dahil abala na ang Russia sa iba pang labanan, kakaunti ang dahilan nito para maghasik ng komprontasyon sa Western Hemisphere.

Habang humaharap ang Venezuela sa matinding suliraning pang-ekonomiya at gulo sa pulitika bago ang darating na eleksyon, hindi nito kakayanin ang mga mapanirang epekto ng tunay na interbensyong militar.

Ang natitira na lamang ay ang pagsisikap na magmukhang may impluwensiya, kaysa tunay na may kapangyarihan.

Tensyon sa loob, nagtutulak sa panlabas na simbolismo

Hindi aksidente ang timing ng pagpapakitang ito. Si Pangulong Nicolás Maduro ay humaharap sa tumitinding batikos kaugnay ng paniniil sa pulitika, mga paghihigpit sa partisipasyon ng oposisyon, at mga pagdududa sa kredibilidad ng darating na eleksyon. Sa ganitong kalagayan, nagiging kasangkapan ang ugnayan sa ibang bansa bilang mensahe para sa loob ng bansa.

Ang dayuhang simbolismo ng militar ay naglilihis ng pansin mula sa pananagutan sa loob ng bansa patungo sa mga tema ng soberanya at paglaban. Pinalalakas nito ang suporta sa pulitika ni Maduro nang walang tunay na reporma. Ang ganitong taktika ay paulit-ulit nang ginagamit sa panahon ng matinding tensyon sa loob ng bansa.

Pinalalakas ng partisipasyon ng Russia ang epekto, subalit hindi nito binabago ang batayang ugnayan o dynamics.

Ang mababaw na realidad ng Russia–Venezuela axis ay malinaw: limitado ang naibigay nitong mga resulta para sa Caracas. Nanatiling mabagal ang pagbangon ng ekonomiya. Bahagya lamang at may mga kondisyon ang pagluwag sa mga sanction. Patuloy ang mga hamon sa imprastraktura at enerhiya. At ang ugnayang militar ay hindi nagbunga ng mga makabuluhang pag-unlad sa pambansang depensa o impluwensiya sa rehiyon.

Sa estratehikong pananaw, maingay ngunit mababaw ang ugnayan. Ito mismo ang dahilan kung bakit nananatili itong kapaki-pakinabang bilang palabas. Lumilikha ito ng ilusyon ng pakikipag-ugnay sa isang makapangyarihang bansa nang hindi kailangang harapin ng alinmang panig ang tunay na panganib.

Ihiwalay ang ingay sa tunay na saysay

Ang pagdating ng sasakyang panghimpapawid ng Russia sa Venezuela ay idinisenyo upang makaakit ng pansin. Hindi ito idinisenyo upang ipakita ang tuluy-tuloy na pagtaas ng tensyon sa militar.

Mahalagang maunawaan ang pagkakaibang ito. Ang pagturing sa mga simbolikong kilos bilang mga paunang hakbang sa komprontasyong militar ay maling interpretasyon ng layunin at kakayahan. Direktang nakatutulong ito sa mga layunin ng mga nag-organisa ng palabas: pukawin ang pansin, pagkabahala, at haka-haka na hindi tumutugma sa tunay na kalagayan.

Ang mas tamang interpretasyon ay hindi rin humihingi ng pansin. Pinamamahalaan ng pamunuan ng Venezuela ang tensyon sa loob, habang simbolismo lang ang inilalabas ng Russia. Wala sa dalawang panig ang paghahanda para sa aktwal na labanan.

Kung titingnan mula sa perspektibo ng estratehikong realidad, ang mga kamakailang balita tungkol sa ugnayang militar ng Russia sa Venezuela ay nagpapakita ng pagpapatuloy ng matagal nang palabas, at hindi ang pagbubukas ng bagong labanan. Maingay ang pagpapakita, ngunit maliit ang saysay.